The Netherlands - Oranje Leeuwinnen & Eredivisie

Yeah, I'm not confident what Parsons is going to do at LB/CB. What does seem clear though is that Olislagers is well ahead of van Dongen in the pecking order.

Agreed on Pelova; she had a great international break. Liked both her nifty flick assists, but my favorite was the cutback to Miedema vs Cyprus.

As you say, Kgatlana had passed the ball off, there was never an option to get the ball back to her, and Groenen's challenge wasn't reckless/noteworthy enough to me to justify calling the play back. I'll be honest though and admit that VAR would probably have not overturned the call, but as they say in basketball, "ball don't lie".

If van de Donk comes back raring to go, I suspect it may be her or Roord at RW, but chemistry with Wilms will still need to be developed in that case as well though.

 

Netherlands won the u16 Tournoi de Montaigu this week. It was a three nations tournament with France and Norway as Spain pulled out very late. All three games finished with a draw and the Netherlands won it as they had the youngest squad.

 

Martens struggling to stay healthy...with the Euros about 10 weeks away. Let's go!

 

https://www.nrc.nl/nieuws/2022/04/29/damaris-egurrola-in-spanje-kreeg-ik-geen-eerlijke-kans-a4119003
Interesting article on how Damaris Egurrola became an Orange Lioness.
Use google translate if interested.
Interview
Damaris Egurrola: ‘In Spanje kreeg ik geen eerlijke kans’
Damaris Egurrola, voetbalster Na haar debuut voor het Nederlands elftal hoopt Damaris Egurrola (22) zich zaterdag met Olympique Lyon te plaatsen voor de finale van de Champions League. „Scoren is een van de zaken waar ik bij mijn club aan werk.”

• Danielle Pinedo

29 april 2022 om 18:00
‘Als voetbalster ben ik een bevoorrecht mens. Ik verdien mijn geld met wat ik het liefste doe. Vaak zeg ik tegen ploeggenoten: probeer daar nou bij stil te staan, bij hoe mooi het is wat we doen. Niet alleen als je wedstrijden speelt, maar ook als je traint. Hoeveel mensen kunnen doen wat wij doen?”

Damaris Egurrola (22) is geen spraakwaterval, maar als de middenvelder spreekt over haar liefde voor de bal, is ze niet te stoppen. Ze is vooral dankbaar, zegt ze. Dankbaar dat ze voor een topclub als Olympique Lyon speelt. Dankbaar dat ze voor Nederland mag uitkomen, het land waar haar moeder werd geboren en waar een groot deel van haar familie nog steeds woont. Zaterdagavond speelt Egurrola in Parijs tegen Paris Saint-Germain in de return van de halve finale van de Champions League. Lyon verdedigt een 3-2 voorsprong.

In april maakte ze haar debuut in de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Cyprus in Groningen, waar zij als kind vaak haar zomervakanties doorbracht. Zo’n veertig familieleden en vrienden zaten op de tribune. Haar ouders waren uit Bilbao overgekomen. „Ze huilden”, zegt Egurrola. „Dat emotioneerde mij. Mijn ouders zijn een grote steun. Net als ik hebben ze lang op dat moment gewacht.”

Vorige zomer werd Egurrola door bondscoach Mark Parsons benaderd. Met Lyon speelde ze een wedstrijd in de Veenigde Staten tegen diens voormalige werkgever Portland Thorns (hij had toen nog een duobaan). „Het was een eerste kennismaking”, vertelt ze. „Daarna hebben we vaker gesproken over de mogelijkheid om voor Oranje te spelen.”

Zijn ideeën over het team en haar eventuele rol daarin, spraken haar aan. Wat ook hielp is dat Daniëlle van de Donk, haar ploeggenoot bij Lyon, razend enthousiast was: hoe geweldig zou het zijn om voor dezelfde club én hetzelfde land uit te komen. „In september besloot ik dat ik voor Nederland wilde spelen”, zegt Egurrola. „Er moesten toen alleen nog wat praktische zaken bij de FIFA geregeld worden.”
Echt voor de hand lag het niet dat zij voor het Nederlands elftal zou kiezen. Egurrola werd geboren in Florida en verhuisde op haar zesde naar Baskenland, waar haar vader vandaan komt. Ze speelde in alle Spaanse jeugdelftallen – van Onder 16 tot Onder 20 – en leek goede kans te maken om het nationale elftal te halen. Tot er iets onverwachts gebeurde. Iets waar zij niet graag aan herinnerd wordt.

Egurrola vertelt dat zij haar laatste wedstrijd voor Onder 20 speelde, toen zij tijdens de rust bezoek kreeg van Jorge Vilda, de bondscoach van de senioren. „Ik mag jou niet als speelster, zei hij. Ik mag je spel niet. En dat terwijl ik middenin een belangrijke wedstrijd zat.”

Het raakte haar, zegt ze. Waarom gedroeg deze man – niet eens haar coach – zich zo respectloos? Na al die eindtoernooien die ze voor haar land had gespeeld. „Ik was een jonge vrouw. Hij probeerde mij te beschadigen, zo voel ik het. Ik weet nog steeds niet wat hem bezielde.”

Ze zou één duel in het Spaanse elftal spelen, een vriendschappelijke wedstrijd tegen Kameroen. Pijnlijk, zegt ze, omdat veel van haar ploeggenoten uit Onder 20 doorstroomden. „De jaren tikten weg. Ik had niet het gevoel dat ik een eerlijke kans kreeg.”

Misschien dat het haar daarom zo goed deed dat Parsons meteen zijn vertrouwen in haar uitsprak. „Hij wilde me er graag bij hebben en dat had ik nodig”, zegt ze. Een ‘mensenmens’ noemt ze de bondscoach. Zorgzaam en attent. „In mijn eerste dagen met Oranje vroeg hij voortdurend hoe ik mij voelde, of ik het naar mijn zin had, of ik goed kon aarden in de groep. Dat gaf mij zelfvertrouwen, ook op het veld.”

In haar tweede wedstrijd voor Oranje, een oefeninterland tegen Zuid-Afrika, scoorde ze tweemaal: een keer met een kopbal en een keer met een doelpunt in de rebound in blessuretijd. „Het gebeurt niet vaak dat ik scoor”, grijnst ze. „Scoren is een van de zaken waar ik bij mijn club aan werk. Wie weet kan dat in de toekomst nog veel opleveren.”

Geen vergezichten
Ondanks de tegenslag die zij als jeugdinternational ondervond, heeft Egurrola zich snel ontwikkeld. Ze vertelt dat ze in Spanje tot haar dertiende met oudere jongens heeft gevoetbald. Vijf jaar lang was ze het enige meisje; meidenteams waren er in de omgeving van haar woonplaats Guernica niet. „Dat heeft mij als mens en als speelster gevormd. Jongens zijn sterker en sneller. Ik moest mij voortdurend aanpassen.”

Vijf jaar lang speelde ze voor Athletic Club in Bilbao. Toen Everton zich meldde, vond ze het tijd te vertrekken. Ze zou slechts vier maanden in Engeland spelen, want toen begon de Franse grootmacht Olympique Lyon aan haar te trekken. Het klopt, zegt Egurrola, dat de Fransen een ton voor haar hebben neergeteld, dat bedrag was opgenomen in een clausule bij haar contract. „Er zijn maar twee speelsters voor wie zij meer hebben betaald.”.

Van vergezichten moet Egurrola weinig hebben. Ze leeft van dag tot dag. Olympique Lyon bevalt haar goed. Ze hoopt dit jaar de Champions League te winnen. En als het even kan ook komende zomer het EK met Oranje. „We hebben geen feilloos team”, geeft ze toe, „maar we hebben de tijd om aan dingen te werken. Kijk wat we in huis hebben: routiniers als Stefanie van der Gragt en Merel van Dongen, grote talenten als Esmee Brugts. Waarom zou het ons niet lukken?”

Als het EK in juli begint hoopt ze vloeiend Nederlands te spreken, zegt Egurrola, die al Spaans, Baskisch, Engels en Frans spreekt. Ze volgt een online taalcursus en verbiedt haar Nederlandse familie om haar in het Engels te appen of te bellen. Misschien komt het door al die mooie jeugdherinneringen, maar ze voelt zich echt thuis in Nederland.


CV: Amerikaans-Spaans-Nederlands
Foto Nicolò Campo/Sipa USA


Damaris Berta Egurrola Wienke (22) werd geboren in het Amerikaanse Florida, waarvan ze zich vooral de lange, brede straten herinnert. Haar vader verdiende zijn geld met pelota, een balspel dat lijkt op het Friese kaatsen. Haar Nederlandse moeder werkte een tijdje in Mexico en streek daarna neer in de VS.

Toen zij zes was verhuisde het gezin naar het Spaanse Baskenland. Egurrola ging spelen in de jeugd van Athletic Bilbao. Ze vertelt dat ze met rugnummer 13 speelt, omdat haar vader in zijn sport hetzelfde rugnummer droeg.

Ze maakte als zestienjarige haar debuut in het eerste team van Athletic Bilbao, dat dat jaar als eerste eindigde in de Spaanse Eredivisie. Ze speelde zich in de kijker en werd in 2020 overgenomen door Everton. Daar zou ze slechts vier maanden spelen; Olympique Lyon betaalde 100.000 euro voor haar, toen een hoog bedrag.

Begin deze maand maakte Egurrola haar debuut voor het Nederlands elftal in een interland tegen Cyprus in Groningen, de stad waar zij als kind in de zomervakanties met neefjes en nichtjes voetbalde.

 

That's the problem with international football, if the coach does not like you as a player or as a person you are frozen out. The good thing is she could play for the Netherlands or the USA. I wonder if the Spanish FA have privately lectured Vilda for forcing her out.

And I am not surprised Mark Parsons managed to convince her to come, he is a nice guy.

 

Damaris had Putellas, Guijarro, and Bonmati before her, which made it near impossible to break through for the Spanish national team. For the Dutch team, this is very different. She is the natural Spitse replacement in the defensive midfield position.

 

De snelheid waarmee vrouwenvoetbal op mannenvoetbal inloopt, is torenhoog

The speed at which women's football is catching up with men's football is sky-high

https://www.nrc.nl/nieuws/2022/05/01/een-uitzonderlijk-vrouwelijke-speler-a4119076
use google translate if interested.
U heeft het misschien gemist omdat alle berichtruimte weer eens werd opgeëist door het meest hysterische theekransje dat de Nederlandse televisiekijker de afgelopen jaren voorgezet kreeg, maar zaterdagavond werden de halve finales van de Women’s Champions League gespeeld. Vanaf zes uur viel aan de binnenlandse praatprogrammapaniek te ontsnappen met Vfl Wolfsburg-FC Barcelona. Om negen uur speelde Paris Saint-Germain tegen Olympique Lyon. Je hoefde er niet eens de tv voor aan te zetten, de wedstrijden werden uitgezonden op YouTube.

Bij elk nieuw kampioenschap is de snelheid waarmee het vrouwenvoetbal vooruitgaat de te verwachten verrassing. De ballen lijken met het seizoen strakker, de passes nauwkeuriger, de hakjes frequenter en combinaties verraden dat er zwaar op wordt getraind. Deze trein gaat niet stoppen. Op amateurvelden draaien steeds meer meisjes meer voetbaluren en in de vijver van talenten wordt het alsmaar drukker. De snelheid waarmee vrouwenvoetbal op mannenvoetbal inloopt, is torenhoog – net als mijn verwachtingen.

Aangenomen dat klimaatverandering de mensheid over een tiental jaren nog toestaat te voetballen, zou het kunnen dat we het punt bereiken waar vrouwelijke spelers hun mannelijke evenknieën alle hoeken van het veld laten zien. De beste voetballers die de mensheid heeft gekend, waren immers klein en licht gebouwd, kenmerken die je vaker bij vrouwen ziet dan bij mannen. Lionel Messi is 1 meter 69, Diego Maradona was 1 meter 65 en Johan Cruijff was gebouwd als een sliert spaghetti.

Over een jaar of tien – wederom aangenomen dat klimaatverandering professioneel voetbal nog toestaat – moet u niet verbaasd zijn als analisten het bij mannenvoetbal hebben over ‘een uitzonderlijk vrouwelijke voetballer’, wanneer ze een vooral technische, lichte, wendbare, kleine speler omschrijven. Sterker, het zou goed kunnen dat ze Maradona, Messi en Cruijff als voorbeelden van uitzonderlijk vrouwelijke voetballers aanwijzen.

Het enige dat mij, buiten klimaatverandering, voor de toekomst van het vrouwenvoetbal doet vrezen, is dat het inlopen niet alleen van technische aard lijkt te zijn, maar dat het ook gebeurt in zaken om het spel heen. Toen Ada Hegerberg voor Lyon haar eerste goal scoorde – een kopbal - vloog ze haar teamgenoten niet in de armen, maar eiste ze met norse blik en handgebaren haar applaus op. De aanmoedigingsliederen werden niet meer door sopranen gezongen, maar door lage basstemmen. De supporters rolden grote vlaggen uit over het publiek en gingen daaronder vuurwerk zitten afsteken.

Als het glazen plafond boven het voetbalveld aan diggelen gaat, kan hetzelfde gebeuren met de glazen bodem. Dan zouden de vrouwen van Barça of Lyon, wie er 21 mei ook met de cup met de grote oren vandoor gaat, in Turijn een feestje kunnen bouwen. Dan zouden ze wat schatjes kunnen oppikken die ze meenemen naar hun hotelkamers en wanneer die daar de volgende dag nog liggen te slapen, zouden de kampioenen willekeurige objecten uit de kamer grijpen en die bij de slapers tussen de benen steken. Als ze dat daarna lachend aan elkaar vertellen, zou de glazen bodem geheid breken, maar naast potentieel technischere voetballers zijn vrouwen – op uitzonderingen na – toch betere mensen. Die glazen bodem zal minder snel bezwijken dan het glazen plafond.

Carolina Trujillo is schrijfster.

 

Oi oi, was a bad week for the Feyenoord ladies being whopped at home with 5-0 by ADO.
Not good when you have to travel to Eindhoven to meet PSV.

 

Feyenoord - Ajax is going to be played in the "Kuip".
https://www.nporadio1.nl/fragmenten...treffen-ajax-in-kuip-bezoekersrecord-verwacht
They expect a record number of fans for a women match.
It's not strange the Feyenoord lasies are excited to play there, but I saw on Ajax tv the coach and the Ajax ladies thrilled too like "yeah/jay, we play in the Kuip."
https://www.vrouwenvoetbalnieuws.nl...ussen-feyenoord-en-ajax-officieel-in-de-kuip/

Edit: for a women Eredivisie match

 

Well, that didnot as planned.
use google translate if interested
https://www.rijnmond.nl/nieuws/1500...rouwen-in-de-kuip-mondt-uit-in-teleurstelling
FEYENOORD
Competitiedebuut Feyenoord Vrouwen in De Kuip mondt uit in teleurstelling
Vandaag, 15:53 • 2 minuten leestijd

Feyenoord Vrouwen hebben met 1-4 verloren van Ajax Vrouwen in De Kuip © Orange Pictures - Hans van der Valk

Anyway, it was a record with about 14,000 fans.

 

Here's the selection for the Euro championship for The Netherlands. Parsons has definitely infused the squad with young players, though I question how many are ready for this high-level of prime time.

Despite the youth movement, 31-year-old Renate Janssen once again manages to squeeze into the squad--at the expense of Van de Sanden. Van de Sanden has not been a club starter for a while--but she's got a ton more international experience than Janssen. I haven't seen much of Leuchter, but wasn't much impressed by her in the last Dutch friendly I watched. She is young and has apparently done well in the Eredivisie--but there is a BIG difference between the Eredivisie and the Euros.

It will be interesting to see how fit Van de Donk is. I imagine we'll see her some in the last friendly or two coming up. I think Martens is healthy--and she will be a key player for the Dutch, of course.

I do love this selection video--very creative.

🔶 𝐓𝐡𝐢𝐬 𝐢𝐬 𝐨𝐮𝐫 𝐖𝐨𝐦𝐞𝐧'𝐬 𝐄𝐮𝐫𝐨 𝟐𝟎𝟐𝟐 𝐒𝐪𝐮𝐚𝐝🔶 @mparsons_1 heeft deze 𝟮𝟯 speelsters geselecteerd voor het EK👀👇#NothingLikeOranje pic.twitter.com/pkGgb6a4J2

— OranjeLeeuwinnen (@oranjevrouwen) May 31, 2022

 

Netherlands defense...

 

Where were the problems. Spitse misses a PK that would have put the Dutch up 2-1--and then they give up 4 goals?

Who played centerback in place of Van der Gragt when she was taken out? England have a couple of players in Hemp and Kirby who can put real pressure on a defense, but giving up 4 second-half goals? Where were/are the problems? Didn't see game but have to assume Dutch lost their focus after the missed PK. Parsons and Co. have to straighten out the defense.

Is Spitse still good enough to start every match? She's still a great free-kick specialist but she's got a lot of miles on her legs and lacks pace now. Other issues: Wilms is young; Janssen hasn't really played fullback in a long while--she's strictly been a centerback for Wolfsburg. You don't really want players changing positions for the Euros. Certainly some do it--England have two players in positions other than what they play for their club teams--but it isn't ideal, obviously.


This team still has a lot of very good players in their prime, and I think they will still be a major factor in the Euros. This was the team's first game in this long international break--England had already played Belgium--and Martens is still rounding back into shape after being out for a long time, and the same for Van de Donk.

The big worry is that the team had a very nice connection--and a great record of achievement--with Wiegman--who of course is not only Dutch but a former player and a coach who has a good management style--and there is no way that the team can have the same vibe with Parsons. That's not to say that he's not a good coach--he's proven that he is--but he's English, doesn't speak Dutch, and there's no way that the communication connection is the same. The Dutch are known for their strong number of good Dutch coaches--but when it came to replacing Wiegman they couldn't find a suitable Dutch replacement, and now the wheels on the Oranje bus have gotten a little wobbly!